عذاب

گرگ هاری شده ام هرزه پوی و دله دو

شب در اين دشت زمستان زدهء بی همه چيز

ميدوم ، برده ز هر باد گرو چشمهايم چو دو کانون شرار

صف تاريکی شب را شکند    همه بيرحمی و فرمان فرار

گرگ هاری شده ام ، خون مرا ظلمت زهر

کرده چون شعلهء چشم تو سياه

تو چه آسوده و بيباک خرامی به  برم

آه ، مترسم ، آه .....آه ميترسم از آن لحظهء پر لذت و شوق

که تو خود را نگری    مانده نواميد زه هر گونه دفاع

زير چنگ خشن وحشی و خونخوار منی

پوپکم ! آهوکم

چه نشستی غافل ؟!  کز گزندم نرهی گر چه پرستار منی

پس از اين درهء ژرف جای خميازهء جادو شدهء غار سياه

پشت آن قلهء پوشيده ز برف          نيست چيزی ،خبری

ور تورا گفتم چيزه دگری هست ،نبود

جز فريب دگری

من از اين غفلت معصوم تو ای شعلهء پاک

بيشتر سوزم و دندان به جگر ميفشرم

منشين با من و با من منشين

تو چه دانی که چه افسونگر و بی پا و سرم ؟

تو چه دانی که پس هر نگه سادهء من          چه جنونی ، چه نيازی چه غميست

يا نگاه تو ،که پر عصمت و ناز ،              بر من افتد ؛ چه عذاب و ستم ايست

دردم اين نيست ولی ،                             دردم اين است که من بی تو دگر

                        از جهان دورم و بی خويشتنم

پوپکم ! آهوکم

تا جنون فاصله ای نيست از اينجا که منم

مگرم سوی تو راهی باشد   چون فروغ نگهت  

ورنه ديگر به چه کار آيم من

بی تو - چون مردهء چشم سيهت

منشين امــــــا با من ، منشين

تکیه بر من نکن ای پردهء طناز حرير

که شراری شده ام