قربون همه شما دوستای گلم
عذاب
هیچکی از رفتن من قصه نخورد
هیچکی با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد
وقتی رفتم کسی گریه اش نگرفت
اشکشو کسی نریخت پشت سرم
راستی که بی کسی درد بدیه
منم انگار همیشه تو سفرم
وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقه ام نکرد
دل من می خواست تلافی بکنه
پس چش هیچ کسی عاشقم نکرد
وقتی که رفتم نه که بارون نگرفت
هواصاف و خیلیم آفتابی بود
اگه شب می رفتم وخورشید نبود
اسمون خوب می دونم مهتابی بود
چشمی با رفتن من خیره نموند
به دروبه اسمونو به پنجره
می دونم خیلیا گفتند چیزی نیست
اینکه ماتم نداره بذاربره
وقتی رفتم کسی اشکش نیومد
نیومد هیچ جا صدای گریه ای
توی این دنیای بد هیچکی نداشت
از سفر رفتن من گلایه ای
هیچکسی نگاش برام ابری نشد
زلزله هیچ دلی رو تکون نداد
راس راسی واسه کسی مهم نبود
نه که فکر کنی بودو نشون نداد
چهره ی هیچکی پژمرده نبود
گلا اماهمه پژمرده بودن
کسایی که واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن